دختر پسرهای لنگرودی

 خانه ي دريابيگي لنگرود




 مجموعه بناهای دریابیگی که امروز به چند قسمت تقسیم شده و هر کدوم در دست یکی از نوادگان دریابیگیه بیشترِ اتاق ها و تزیینات این مجموعه بناها به علت مراقبت نکردن در حال خرابیه. این بناها، شاملِ اتاق ها، تالارها، انبار، هَشتی و اتاقِ اصلی یعنی شاه نشین، محل سکونتِ شخصیِ دریابیگی بود. بنا، در دو طبقه با آجرهای چهارگوش 20×20 ساخته شده. پنجره ها، مُشبک با طرح های گره چینی و شیشه های ایوان در طبقه ی دوم اون به کار رفته. در قسمت شمالی و جنوبی این ردیف ساختمان، دو اتاقِ هَشتی با درهای چوبی قدیمی وجود داره که کوبه های دوگانه برای زنان و مردان به دو لنگه ی اون نصب شده. طبقه ی دوم این ساختمان هم چهار اتاق و یک سَرسَرا داره. مصالح به کار رفته در این ساختمان، آجر، گِل، آهک، چوب و سُفاله. از جمله زیبایی های بنا آرایه ها و نقاشی های زیرِ دامنه ی سقف و دامنه ی چند پُشته ست که ترکیب هماهنگ و زیبایی با ایوان و نمای بیرونیِ بنا درست کرده . نقش هایی از گُل و برگ، روی چوب رسم شده که به علت قرار داشتن در معرضِ هوای آزاد و باد و باران، پوسیده شده. شاه نشین، طاقچه های جانبیِ شاه نشین و درهای ورودی تالار به نقش گل و پرندگان آراسته شده. روی دیوار هم از ارتفاع یک متر به بالا، با ظرافت نقاشیِ رنگ و روغن دیده می شه. از زیبایی های دیگه ی این بنا، مُقَرنَس کاری های ظریف، آینه های نصب شده در طاقچه ها و پارچه های نقش داریه که به سقف، نصب شده. اُرسی های سراسریِ سمت شرقِ تالار این مجموعه، شیشه های رنگی داره. روی حاشیه ی دو تا از آیینه های طاقچه هم اشعاری نوشته شده. از نظر تزیین داخلی، این بنا، از آثار تاریخی و هنری مهمِ گیلان به شمار می ره. خوب دوستان، این سفرمون هم به پایان رسید 

 نام لنــگرود برای نخســتین بار در سـال ۵۱۲ هـ . ق در متــــون تاریخـــی ذکر شــده   است.

   در دوره صفـویان، خصـوصــاً در دوره سلـطنت شـاه عبـاس اول، شهر لنــگرود مـرکز   حوادث مهمـی بوده ونادر برای سـرکوب تا تارهای شـرق مـازندران و توســعه تجــارت   ودستیابی به دریا، لنگرود را برای ایجـاد پایگاه دریایی و کارخـانه کشتی سازی انتخاب   کرد و در توسعه آن کوشید و قاجارها نیزباعـث معروف شدن بیشـتراین شـهر شدند.

   این شهرستان در دوره سلجوقیان و خوارزمشاهیان جزئی از لاهیجان مرکز ولایت بیـه  پیش بوده و بوسیله سلاطین محلی یعنی سادات کیا اداره می‌شده است. در دوره قاجاریه به این نواحی چندان توجهی نمی‌شد حتی در اواخر همین دوره به علت نابسامانی اوضاع  داخلی لنگرود و نواحـی اطراف آن صحنه پیکـار و کشمش‌های گردنکشـانی بود که هریک  سودای خانی در مخیله خود می‌پروراندند.  لنگرود در قدیم بندرگاهی آباد بود و دارای تنها رودخانه شمالی بود که در کنـاره مرکزی  شهرکشـتی های خیلی بزرگ لنگر می انداختند ورودخانه اش محل رفت وآمد کشـتی ها و  قایق های بزرگ بودکه درآن توقف می نمـودند وبه همین دلیل به آن نام “لنـگر رود” و  بعدها اسم لنــگرود را به خود گرفت، شـهری زیبا درشـمال ایران با مردمی با فرهنـگ و  مهربان است.

  ترقیات این شهر با روی کار آمدن رضـا شـاه آغـاز می‌گـردد البته به علت شـروع جنگ  جهـانی دوم مجال انجام شــهر سازی با اسـلوب جدید در لنــگرود حاصل نگـردید ولی در  سالهــای اخیر بیش از پیش این شهر با حومه آن به ترقیات و پیشـرفتهای سـریعی نایل  آمده‌اند. 

 از نوشته‌های تاریخی چنین استنباط می‌شود که زمین‌های اطراف لنگرود مسـاعد بوده و به مرور زمـان و توسـعه بازرگانی در گـیلان، لنــگرود هم رونق یافته و در زمینه‌هــای  کشاورزی خصوصـاً کشـت کنف از شهــرهای مهم محـسوب گردیده، همچنین در زمـینه صنعت دارای صنایع فلزی از جمله تفنگ سازی (شکاری) بوده که به علت مرغوبیت  و کیفیت، خریدران زیادی داشته است. رابینو جهانـگرد معروف درخصـوص لنــگرود  چنین می‌نویسد: 

        «کناره‌های رودخانه لنگرود زیباترین منظره‌ای است که من در ایران دیده ام». 

  این شهـر، امروزه یکی از مناطق مهـم اسـتان گیـلان اسـت و در میـان شهــرهای شرقی  گیـلان و از موقعیت قابل توجهـی برخوردار است. 

   شهرسـتان لنـگرود از جنوب و غرب به شهـرسـتان لاهیـجـان و ازشرق به شـهرسـتان  رودسرمنتهی می شودوشهر لنـگرود مرکز این شهرستان است.

  شهرستان لنگرود با وسعتی حدود ۹۰۰ کیلومترمربع در ناحیه شـرق گیلان قرار گرفته   اسـت و فاصـله آن با مـرکـز اســتان۶۰کیلومتر است.

  وهمچنین لنگرود از شمال به دریای خزر منتهی می‌شودوازجنوب به رشته کوه های البرز  منتهی می گردد.

Make a Free Website with Yola.